peritheatrou.net

«ΓΛΑΡΟΣ»


Θεατρικές παραστάσεις

ΓΛΑΡΟΣ
«Είμαι γλάρος…
Όχι, άλλο ήθελα να πω…
Είμαι ηθοποιός......»
Το έργο «Γλάρος» είναι μια κωμωδία τεσσάρων πράξεων το οποίο γράφτηκε από το Τσέχωφ (Αντον Τσέχωφ) το 1895. Ο ίδιος ο συγγραφέας θεωρεί ότι το έργο αυτό (και όχι μονό) είναι κωμωδία και αυτή ήταν η αιτία της μόνιμης διαφωνίας με τον Σταντισλάφσκι ο οποίος σκηνοθετούσε τα έργα του Τσέχωφ ως τραγωδίες. Προσωπική μου γνώμη είναι ότι είναι μια τραγωδία με κωμικά στοιχεία αλλά πια τα όρια μεταξύ κωμωδίας και τραγωδίας βάση ορισμών και πια βάση όπως ο καθένας προσωπικά ερμηνεύει τι είναι κωμωδία και τι είναι τραγωδία; Αν προσπαθήσουμε να δώσουμε ορισμούς τραγωδία είναι η απομίμηση μιας σοβαρής πράξης με αξιόλογο περιεχόμενο, είναι αναπαράσταση της πραγματικότητας όχι όμως πιστή αλλά δημιουργική και ελεύθερη με τάση εξιδανίκευσης. Ενώ κωμωδία είναι η μίμηση πιο ταπεινών ανθρώπων όχι, όμως και κάθε είδους κακίας, αλλά το κωμικό είναι μέρος της ασχήμιας.
Το 1895 ο Στανισλάφσκι θα ανεβάσει το έργο «Γλάρος» στο θέατρο τέχνης της Μόσχας και θα γνωρίσει μεγάλη επιτυχία και θεωρείται ότι είναι το έργο που καθιέρωσε τον Τσέχωφ ως συγγραφέα στην συνείδηση του κοινού. Αλλά και για τον Στανισλάφσκι θα είναι σημαντική αυτή η παράσταση γιατί είναι η εποχή που περνάει από το θέατρο του Νατουραλισμού στο θέατρο ατμόσφαιρας. Ο Στανισλάφσκι θα συνεχίσει να σκηνοθετεί τα έργα του Τσέχωφ συνδέοντας το όνομα του με τα έργα του Τσέχωφ. Για πολλά χρόνια μετά, μεταγενέστεροι σκηνοθέτες θα μιμούνται την σκηνοθεσία του Στανισλάφσκι όσο αφορά έργα του Τσέχωφ
Έτσι λοιπόν στο έτος 2017 ο Χουβαρδάς σκηνοθετεί τον Γλάρο και είναι το τρίτο έργο του Τσέχωφ που ανεβάζει ο Γιάννης Χουβαρδάς μετά τις «Τρεις αδελφές» (Αμόρε, 1994) και τον «Θείο Βάνια» (Εθνικό Θέατρο, 2010). Προσωπικά βρήκα πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία στην σκηνοθεσία του Χουβαρδά ο οποίος ξεφεύγει από την κλασική σκηνοθεσία και δίνει το στίγμα του από την αρχή του έργου με τον διάλογο μεταξύ μιας επίδοξης ηθοποιού της Νίνας (Αλκηστις Πουλοπούλου) με τον Τρεπλιεφ (Νίκος Κουρής) ένα νεαρό-επίδοξο συγγραφέα ο οποίος βρίσκεται κάτω από την σκιά της πολύ διάσημης μητέρας του (Καρυοφυλλιά Καραμπέτη). Ο διάλογος αυτός λαμβάνει χώρα πάνω στην σκηνή αλλά ακόμα οι κουρτίνες της σκηνής είναι κλειστές και οι ηθοποιοί μπροστά σε αυτές με τα φώτα του θεάτρου όλα αναμμένα δίνοντας μια αποστασιοποίηση στο έργο. Οι χαρακτήρες του έργου εισέρχονται όχι από την σκηνή αλλά από διάφορά άλλα σημεία του θεάτρου και περπατούν και κάθονται ανάμεσα στους θεατές δίνοντας αίσθηση ότι είναι μέρος του κοινού και αποστασιοποίησης. Αυτό το στοιχείο θα το δούμε σε πολλά σημεία του έργου. Η σκηνή ανοίγει και τα φώτα της πλατείας κλείνουν μόνο όταν ο Τρέπλιεφ παρουσιάζει στην μητέρα του και στους καλεσμένους της το νέο του έργο με πρωταγωνίστρια την Νίνα δημιουργώντας ένα θέατρο μέσα στο θέατρο. O Τρεπλιεφ θα αποτύχει κάτω από το βάρος των αρνητικών σχολίων της μητέρας του και του δικού του άγχους το οποίο προέρχεται από την μητέρα του κυρίως και την προσπάθεια του να πετύχει (όσο η μητέρα του ;)
Ένα ακόμα στοιχείο που βρήκα ενδιαφέρον ήταν το πώς αναπαριστά την λίμνη. Ένα τεράστιο σελοφάν το οποίο οι ηθοποιοί χρησιμοποίησαν ποικιλοτρόπως, είτε ως λίμνη είτε ως ένα εσωτερικό-ψυχικό εγκλωβισμό είτε ως τοίχος (νομίζω ότι εδώ κλείνει το μάτι στον Στανισλάφσκι με την έννοια του 4ου τοίχου). Το σκηνικό του έργου αρκετά λιτό, αποτελείται από ένα τεράστιο σελοφάν και ένα πιάνο στο βάθος και παρόλο την τεράστια σκηνή του δημοτικού θεάτρου Πειραιά καταφέρνει να μην φαίνεται άδεια. Επίσης θα ήθελα να προσθέσω και την ενδυματολογίας της Μάσα (Αννα Καλαϊτζίδου) η οποία αντικατόπτριζε την ψυχολογίας της. Μια θλιμμένη ηρωίδα που ο μη ανταποκρινόμενος έρωτας της για τον Τρεπλιεφ την ρίχνει στο σκοτάδι μέρα με την μέρα. Για αυτό τα ρούχα της είναι διαφορετικά σε αρκετά σημεία από των υπολοίπων.
Τέλος θα ήθελα να σχολιάσω το τέλος του έργου, το οποίο σύμφωνα με το έργο τοποθετείται χρονικά 2 χρόνια μετά την εκδρομή στην λίμνη αλλά η αίσθηση μου είναι ότι έχουν περάσει πολύ περισσότερα χρόνια. Εκεί βρίσκουμε πλέον τους πρωταγωνιστές διαφορετικούς ως προς το χειρότερο (και αυτό τονίζεται από το μακιγιάζ των ηθοποιών) και την σκηνή επίσης αλλαγμένη, το εμπρός μέρος της σκηνής έχει βυθιστεί σαν το εσωτερικό των χαρακτήρων του έργου και καπνός παντού συνθέτουν ένα σκηνικό θλιμμένο
Πλέον βρίσκουμε τον Τρέπλιεφ να έχει πετύχει πλέον ως συγγραφέας την μητέρα του Αρκάντινα να επιστρέφει στο σπίτι εξαιτίας ότι η υγεία του αδελφού της Σορίν (Νίκος Χατζόπουλος) επιδεινώθηκε. Η Αρκαντίνα είναι ζευγάρι με τον Τριγκόριν ο οποίος είναι θεατρικός συγγραφέας(Ακύλλας Καραζήσης) και συγκρούεται με τον Τρέπλιεφ μάλλον λόγο της Νίνας, η οποία είχε εγκαταλείψει τον Τρέπλιεφ και έκανε παράνομο-ερωτικό δεσμό με τον Τριγκόριν. Η Μάσα είναι πλέον παντρεμένη με παιδιά αλλά κυρίως είναι δυστυχισμένη και συμπεριφέρεται με επιθετικό-σκληρό τρόπο στον άντρα της. Η ίδια είναι εγκλωβισμένη σε μια ζωή που δεν ήθελε και σε ένα άντρα που αγαπά αλλά δεν έχει. Το έργο πηγαίνει προς το τέλος με τον θάνατο του αδελφού της Αρκάντινα βέβαια δεν αποσαφηνίζει αν πέθανε η απλώς κοιμάται αλλά θεωρούμε ότι πέθανε.
Στο τέλος η Νίνα επιστρέφει στον Τρέπλιεφ εμφανώς καταβεβλημένη και του διηγείται τις αποτυχίες της και παρόλο της προσπάθειες του Τρέπλιεφ ο οποίος ακόμα φαίνεται να την αγαπά δεν επιστρέφει σε αυτόν και φεύγει οριστικά. Ο Τρέπλιεφ αυτοκτονεί και εδώ θέλω να σημειώσω την σκηνοθετική ματιά του Χουβαρδά την στιγμή που ακούγεται ο πυροβολισμός ο γιατρός Ντορν (Δημήτρης Ημελλος) πέφτει στο έδαφος δίνοντας μια αστεία νότα στην τραγική αυτή στιγμή. Τέλος Θα ήθελα να προσθέσω λίγα λόγια για τον χαρακτήρα του γιατρού Ντορν και του αδελφού της Αρκάντινα Σοριν οι οποίοι είναι οι μόνοι που δίνουν μια κωμική νότα στο έργο
Συνοψίζοντας το έργο αυτό μου άφησε θετικές εντυπώσεις, αξίζει κανείς να το παρακολουθήσει και λαμβάνει χώρα σε ένα πανέμορφο-κλασικό θέατρο, το δημοτικό θέατρο Πειραιά. Επίσης οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι εξαιρετικές και ο ρυθμός του έργου είναι καλός και δεμένος.

Σχολιασμός - κριτική από
Ανδρέας Ελματζόγλου


ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ
Ηρώων Πολυτεχνείου και Βας.γεωργίου, Πειραιάς
Τηλ: 2104143310-20
Παραστάσεις κάθε
Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή:8.30μμ
Σάββατο: 5μμ, 9μμ
Κυριακή: 7μμ
Τιμή εισιτηρίων 30,25,20,15,10 Ευρώ

Παίζουν ακόμα οι:
Ακύλλας Καραζήσης (Τριγκόριν), Νίκος Χατζόπουλος (Σόριν), Δημήτρης Ημελλος (Ντορν), Δημήτρης Παπανικολάου (Μεντβεντένκο), Αννα Καλαϊτζίδου (Μάσα), Δημήτρης Μπίτος (Σαμράγιεφ), Σύρμω Κεκέ (Πολίνα).
Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη.
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη.
Μουσική: Δημοσθένης Γρίβας.
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος.
Βοηθός σκηνοθέτη: Σύλβια Λιούλιου.

edit by: administrator
28 September 2018 23:51:04.