peritheatrou.net

ΠΕΕΡ ΓΚΥΝΤ


Θεατρικές παραστάσεις

Ο Πέερ Γκυντ, το δραματικό ποίημα του Ίψεν, γραμμένο το 1867 κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ιταλία, είναι εμπνευσμένο και διαποτισμένο από τα λαϊκά Νορβηγικά παραμύθια (ο ίδιος ο Πέερ Γκυντ άλλωστε είναι κι ήρωας λαϊκού παραμυθιού). Από το 1862 ο Ιψεν παίρνει υποτροφία από το πανεπιστήμιο της Χριστιανίας για να καταγράψει παραδόσεις, θρύλους και λαϊκά παραμύθια της ενδοχώρας. Έτσι στην αναζήτηση του περνάει από το Γκουντμπραντστάλ γενέτειρα του μυθικού Πέερ Γκυντ ο οποίος φημολογείται ότι ήταν υπαρκτό πρόσωπο. Μέσα από επιστολές του ίδιου του συγγραφέα θα μάθουμε ότι το έργο περιγράφει αρκετά παιδικά του βιώματα, όπως επίσης ότι ο χαρακτήρας της Ωζε μοιάζει με την μητέρα του και ο Τζων Γκυντ με τον πατέρα του. Εξάλλου ο ίδιος ο συγγραφέας βίωσε δύσκολα παιδικά χρόνια εξαιτίας της χρεωκοπίας του πατέρα του και του διωγμού της οικογένειας του από το πατρικό του.
Το 2017 ο Δημήτρης Λιγνάδης σκηνοθετεί και πρωταγωνιστή στο ομώνυμο έργο. Είναι η Τρίτη φορά που παίζεται στο εθνικό ο Πεερ Γκυντ. Η πρώτη φορά το 1935 σε σκηνοθεσία Δημήτρης Ροντήρης και Αλέξης Μινωτής στον ομώνυμο ρόλο) και το 2002 σε σκηνοθεσία Βασίλης Νικολαϊδης και Λάζαρος Γεωργακόπουλος στον ομώνυμο ρόλο).
Όσο αφορά την παράσταση θα ήθελα να ξεκινήσω λίγο διαφορετικά. Το πρώτο που θα ήθελα να σχολιάσω ήταν τα σκηνικά στο πρώτο μέρος. Πραγματικά βγαλμένα από παραμύθι του βορρά τονισμένα με ένα υπέροχο πράσινο απαλό φωτισμό που αλληλοσυμπλήρωνε το σκηνικό δίνοντας σου την αίσθηση του δάσους ενός παραμυθιού. Όπως βρήκα έξυπνη ιδέα που στο τέλος τα σκηνικά άρχισαν να αποδομούνται όπως ο ψυχικός κόσμος του Πέερ. Τέλος θα ήθελα να σχολιάσω τα κοστούμια των ηθοποιών μου ήταν πανέμορφα και παραμυθένια φέρνοντας στο μυαλό μου εικόνες από την βόρεια Ευρώπη μιας διαφορετικής εποχής ίσως και άχρονης.
Ο Λιγνάδης ήταν εκτός από σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής του έργου και ο αφηγητής. Στο πρώτο μέρος ήταν κατά κύριο λόγο αφηγητής του έργου παρεμβαίνοντας μερικές φορές είτε απευθυνόμενος προς το κοινό είτε σε διάλογο με τον πρωταγωνιστή του έργου. Φαινόταν σαν να παρακολουθούσε και ο ίδιος τον εαυτό του σε μικρότερη ηλικία είτε όλα αυτά να ήταν μνήμες του πιο μεγάλου Πέερ Γκυντ.
Στο πρώτο επεισόδιο μας συστήνει τους χαρακτήρες και κυρίως τον Πεερ Γκυντ ο οποίος αφηγείται μια ιστορία στην μητέρα του. Η μητέρα του μια ρεαλίστρια-σκληροτράχηλη γυναίκα με ένα ονειροπόλο γιο που του αρέσει να αφηγείται ιστορίες και να τις οικειοποιείται. Όπως επίσης ο Πέερ αρνείται την σκληρή πραγματικότητα και καταφεύγει στην φαντασία του. Ο Πέερ επίσης αρέσκεται να μπλέκεται σε περιπέτειες. Αποπλανεί την νύφη από ένα γάμο, αποπλανείται από 3 νύμφες του δάσους (ξωτικά) και παρατάει την μοναδική γυναίκα που ίσως αγάπησε την Σόλβαϊγ για να παντρευτεί την κόρη του βασιλιά των ξωτικών αλλά τελικά το σκάει και από εκεί μην θέλοντας να πραγματοποίηση την μοναδική υπόσχεση που πρέπει να δώσει να απαρνηθεί δηλαδή την ανθρώπινη φύση του και να γίνει ξωτικό. Φαίνεται όμως ότι τον επηρεάζει το τραγούδι των ξωτικών και θα το ακολουθήσει σε μεγάλο διάστημα της ζωής του
Να σου είναι αρκετός ο εαυτός σου
Για όλους τους άλλους να ‘σαι πάντοτε κλειστός
Τίποτε άλλο δεν έχεις στο μυαλό σου
Αυτό θα είναι ο μόνος σου σκοπός
Ο Πέερ μπορεί είναι ψεύτης, ανώριμος, ανεύθυνος, ευθυνόφοβος και δεν ξέρουμε πότε λέει ψέματα και πότε αλήθεια αλλά επίσης είναι και αρκετά τολμηρός και ονειροπόλος. Θεωρώ ότι ήταν πιο δυο σημαντικές στιγμές στην ζωή του Πεερ. Η πρώτη όταν γύρισε σπίτι και βρήκε άρρωστη μητέρα του όπου πέθανε στα χέρια του. Σε αυτό το σημείο γίνεται αλλαγή ρόλου όπου πρωταγωνιστής είναι ο Λιγνάδης. Ο Πέερ σε μια πιο ώριμη ηλικία σε αντίθεση με την νεαρή ηλικία του προηγούμενου ηθοποιού που έπαιζε τον Πέερ. Ένα μικρό βήμα προς την ενηλικίωση για τον Πέερ
Ο Λιγνάδης στο δεύτερο μέρος θα είναι αυτός πλέον ο Πέερ όπου ο ταξιδεύει στην Αφρική και κάνει δουλεμπόριο έχοντας εισχωρήσει στην αστική τάξη, μετά στην Ασία που κάνει λαθρεμπόριο και καταλήγει στην έρημο Σαχάρα ύστερα από προδοσία των συντρόφων του που του κλέψουν το πλοίο του. Εκεί θα τρελαθεί και οδηγηθεί στο φρενοκομείο στο Κάιρο ύστερα από εμμονή να δηλώνει ότι είναι ο εαυτός του. Στο φρενοκομείο θα συνομιλήσει με άλλους τροφιμους και θα συνειδητοποίηση ότι και άλλοι τρόφιμοι είναι εκεί είναι για τον ίδιο λόγο με αυτόν.
Σε πιο προχωρημένη ηλικία θα επιστρέψει στην Νορβηγία όπου θα συναντήσει τον θάνατο, στην δεύτερη κρίσιμη στιγμή για μένα στην ζωή του Πέερ. Μια λυρική σκηνή με επικούς διαλόγους που μόνο ο Ιψεν μπορεί να μας χαρίσει. Ο θάνατος θα του δώσει τρεις ευκαιρίες και με αφορμή αυτό θα συναντήσει ανθρώπους από το παρελθόν όπου θα συνειδητοποίηση ότι μια ζωή υποκρινόταν ότι ήταν κάποιος άλλος και όχι ο εαυτός του. Στο τέλος θα νικήσει τον θάνατο συναντώντας την αγαπημένη του Σολβάιγ η οποία τον περίμενε όπου θα χορέψουν για τελευταία φορά σε ένα γυμνό-αποδομημένο σκηνικό
Συνοψίζοντας είναι μια παράσταση που θα αξίζει να δείτε με πολύ ωραίο ρυθμό που σε κρατάει δίχως να σε κουράζει με καλές-ξεχωριστές ερμηνείες. Ίσως μας μπερδεύουν οι τόσοι Πέερ στο πρώτο μέρος και οι αλλαγές από ηθοποιό σε ηθοποιό που θεωρώ ότι δεν ήταν ομαλές

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ-ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ, Αγίου Κωνσταντίνου 22-24,
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη έως και Κυριακή στις 20:00
Τιμές εισιτηρίων: 22€, 17€, 10€ (φοιτητικό),
κάτοχοι κάρτας ΟΑΕΔ 5€
κάθε Τετάρτη και Πέμπτη ενιαία τιμή 15€ και Παρασκευή ενιαία τιμή 13€
Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας
Δραματουργική επιμέλεια: Ελένη Γκίνη
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Λιγνάδης
Σκηνικά – Κοστούμια: Απόλλων Παπαθεοχάρης
Μουσική: Γιάννης Χριστοδουλόπουλος
Επιμέλεια κίνησης: Αναστασία Βαλσαμάκη
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Βοηθός σκηνοθέτη: Αναστασία Διαμαντοπούλου
Βοηθός σκηνογράφου: Σωτήρης Μητσούλας
Φωτογράφος παράστασης: Πάτροκλος Σκαφίδας
Διανομή: Μιχάλης Αφολαγιάν, Στεφανία Γουλιώτη, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Δημήτρης Λιγνάδης, Δημήτρης Μοθωναίος, Νάνσυ Μπούκλη, Ζωή Μυλωνά, Πάνος Παπαδόπουλος, Κατερίνα Πατσιάνη, Βαγγέλης Ρωμιός, Γιούλικα Σκαφίδα, Σπύρος Τσεκούρας, Γιάννης Τσουμαράκης, Γιωργής Τσουρής

edit by: andreas
11 February 2018 01:16:02.